wtorek, 11 marca 2008

Iteracje synchronizujące

Kiedyś pisałem o tym, że nie każda iteracja musi być „zwykłą” iteracją. Wtedy podawałem przykład tzw. iteracji 0, których cechą jest dostarczanie wartości dodanej dla zespołu projektowego nie dla klienta. Osobom wyznającym „agile ortodoksyjny” na pewno się to nie spodoba, ale ja dopuszczam poza iteracją 0 także inne „specjalne” iteracje. Ważne tylko jest, aby każda z tych iteracji dostarczała realną wartość dodaną dla klienta. Nie dopuszczam sytuacji, kiedy iteracja inna niż 0 nie wytwarza rzeczywistej wartości dodanej.

Szczególnym przykładem takiej specjalnej iteracji jest coś, co popularnie nazywa się iteracjami synchronizującymi. Takie iteracje występują w sytuacji, kiedy na jeden produkt składa się więcej niż jeden element wytwarzany metodami zwinnymi w jednym czasie. Wówczas w którymś momencie musi nastąpić połączenie poszczególnych elementów w jeden produkt, czyli integracja komponentów. „Agile ortodoksyjne” zakłada, że takie komponenty są integrowane cały czas wykorzystując mechanizmy ciągłej integracji. W praktyce często zdarza się jednak, że z różnych powodów nie jest możliwe przeprowadzanie ciągłej integracji. Wówczas dość często stosuje się tak zwane iteracje synchronizujące. Polega to na tym, że dana wersja produktu jest rozwijana w ramach poszczególnych komponentów (czyli normalnie). Ostatnia iteracja w rozwoju danej wersji przeznaczona jest na poskładanie w całość wszystkich komponentów. Z punktu widzenia przepływu wartość dla klienta wygląda to tak, że do przedostatnie iteracji klient dostaje komponenty o zwiększonej funkcjonalności, natomiast zwiększoną wartością ostatniej iteracji jest działanie systemu (zamiast sumy komponentów). Takie działania integracyjne w ramach ściśle określonej iteracji dają w większości przypadków bardzo pozytywne efekty. Należy jedynie pamiętać, aby tą akurat iterację zaplanować od strony czasowej bardzo konserwatywnie. Powód jest bardzo prosty. Bez włączonych mechanizmów ciągłej integracji okazuje się, że sama integracja wykazuje wiele błędów w poszczególnych komponentach. Dlatego dodatkowy czas musi być przeznaczony na ewentualne poprawki znalezionych błędów. Cóż: coś za coś – brak „problemów” ciągłej integracji skutkuje zwiększonymi kosztami poprawiania błędów.

Na koniec dwie uwagi do powyższego tematu. Po pierwsze mimo braku zaimplementowanych mechanizmów ciągłej integracji pod żadnym pozorem nie wolno doprowadzić do rozjechania się interfejsów poszczególnych komponentów. Zadanie zsynchronizowania poszczególnych części jest w takiej konfiguracji szczególnie ważne i powinno zostać powierzone osobie odpowiedzialnej za całość przedsięwzięcia (uwaga, to też nie jest zgodne z „agile ortodoksyjnym”).

Druga uwaga, to dość oczywisty, ale często zapominany fakt, że problemy z integracją komponentów w największym stopniu można ograniczyć poprzez inteligentny i przemyślany podział na całości systemu na części. Do takich przemyśleń można wykorzystać na przykład czas iteracji 0. Jak konkretnie to zrobić to byłby już temat na osobny post.

Brak komentarzy: